Jealouz Jaejin Home

ดำๆหายๆเป็นพักๆกับบ้านหลังนี้  ไอ้นิสัยชอบหมกมุ่นกับสิ่งใดสิ่งหนึ่งจนลืมทำอะไรอีกอย่างหนึ่งนี้มันส่งพิษร้ายจริงๆ  แจนยังเขียนนิยายเขียนฟิคไม่ถึงไหนเลย  ป่านนี้ไอ้กงจูของแจนไม่รอจนเหงือกแห้งไปแล้วรึ?  อยากส่งให้อ่านแต่มันยังไม่ดีพอเสียทีก็เลยไม่ได้ส่ง  คิดจนสมองแทบระเบิด!! เอาวะ...สู้ๆ

นอกจากงานเขียนแล้วยังมีงานโหลดอีก  ตอนนี้ฮาร์ทดิสเต็มไปหลายรอบแล้วคะ!!  ตามทั้งไฟท์เก่าไฟท์ใหม่ให้วุ่นวาย  ยิ่งดูไฟท์เก่ายิ่งเห็นว่า....ยุนมันแอ๊บแต่แรกแล้วนิหว่า =w=?  ภาพลักษณ์ความเท่ของยุนที่แจนสร้างขึ้นเองกำลังทำร้ายแจนอย่างสาหัสชนิดปางตาย  แต่ไม่เป็นไร...แบบแอ๊บๆก็น่ารักดี  ผู้ชายคาวาอี๊มันกายยากในเมืองไทย = =''

เพราะแจนอยู่กับตัวเองมากเกินไปแน่ๆเลย  แจนก็เลยยิ่งกลัวตัวเองมากขึ้นทุกวัน  ดำดิ่งสู่จิตใจด้านมืดของตัวเองมากขึ้นมากขึ้นทุกวัน   ยิ่งเรียนรู้ยิ่งเข้าใจตัวเองยิ่งกลัวตัวเอง  สภาพจิตใจตอนนี้หดหู่มากๆ 

ความคาดหวัง...เป็นดั่งพิษร้ายที่ไม่ทำให้ตาย....แต่ทำให้หัวใจทรมาน

มีคนคาดหวังอยู่ตลอด  แต่แจนก็ไม่เคยสนองความคาดหวังของใครให้สำเร็จได้แม้กระทั่งตัวเอง  กลายเป็นคนที่ปิดตัวเอง  สร้างกำแพงแห่ความกลัวขึ้นมา  ไม่ชอบมีปฎิสัมพันธิ์กับคนที่ไม่คุ้นเคย....กลัวว่าเขาจะผิดหวังกับตัวตนที่แท้จริงของเรา  ไม่อยากเผชิญความเป็นจริง...กลัวความผิดพลาดที่เกิดเป็นบทเรียนในภายหลัง

ไม่ว่าแจนใช้ชีวิตแบบนี้มาตั้งแต่เมื่อไร  แต่มันคงนานอยู่เหมือนกัน  และตอนนี้แจนกำลังเผชิญกับสิ่งที่ตัวเองหวาดกลัวอีกครั้ง "ความคาดหวังในตัวตนของเรา"

วันที่ 3 เดือนหน้า แจนจะเริ่มทำงานพิเศษในร้านอาหารแห่งหนึ่ง  แถวๆถนนข้าวสาร  ย่านที่มีชาวต่างชาติพลุกพล่าน  เพื่อนน้าที่เป็นกุ๊กอยู่ที่นั่นเขาจะฝากให้เป็นเด็กเสริฟ  ไม่ได้เงิน  แต่ได้ประสบการณ์  ไปฝึกภาษาและไปทำความคุ้นเคยกับโลกแห่งความเป็นจริง  (ตั้งใจจะทำงานเก็บเงินค่าตั๋วไปแจแปน)

กลัวอะ...TTwTT  กลัวมากกกกกกกกก  กลัวการทำความรู้จักใหม่  กลัวความผิดพลาก  กลัวฟังไม่รู้เรื่อง  กลัวทุกเรื่องที่ยังไม่เกิด  ถึงแม้จะรู้ว่า  "ผิดเป็นครู" ก็ตามที

สิ่งที่กลัวที่สุดคือตัวเอง 

ถึงแจนจะไม่ใช่ลูกคุณหนู  แต่แจนก็ไม่เคยใช้ชีวิตลำบากมาก่อน  เพื่อนน้าพูดว่า "ถ้าไม่ขี้เกียจก็อยู่ได้นาน" โอ้ววววววววว  ไอ้แจนอยากกรีดร้องเป็นภาษาตุรกี  แล้วนี้ตูเป็นคนขี้เกียจรึเปล่าฟ๊ะ?  ไม่มีคำตอบให้ตัวเองเสียที  ถ้าเกิดเป็นคนขี้เกียจ คุณพ่อคุณแม่คงเสียชื่อ  เพื่อนน้าของผิดหวัง

เอาแล้วไง....ความคาดหวังจากคนรอบข้าง

= ='' เอาเป็นว่า  แจนเริ่มทำใจได้แล้วนิดหน่อย  ลองประสบการ์ณชีวิต  ในเมื่อ แจจุง ยุนโฮ ยูชอน ทำได้  ทำไมไอ้แจนจะทำไม่ได้  สู้ๆ....ก็ไม่ใช่เด็กประถมแล้วนะถึงจะซุกอยู่ใต้กระโปรงแม่ตลอดไป 

ต้องขอบคุณพี่เบสท์จริงๆที่เป็นที่ปรึกษา   พี่ชายเป็นครูสอนพิเศษจริงๆ...ทั้งสอนวิชาเลขทั้งสอนวิชาชีวิต 

"ความกลัว...เจอครั้งแรกก็ยังกลัว
เจอครั้งที่สองก็กลัวน้อยลงหน่อย
เจอครั้งต่อไปก็จะกลัวน้อยลง
หากเลือกที่จะเจอกลัวบ่อยๆ
มันก็จะหายกลัวไปเอง" 

ฮะฮะฮะฮะฮ่า Entry นี้เครียดมาก  ไม่มีคนเม้นแน่เลย  TTwTT  แจนก็ไม่ได้ผวงเรื่องจะมีใครเข้ามาอ่านหรือเปล่าหรอก  แค่กำลังฝึกตัวเอง  การเขียนบร็อคจนเป็นที่นิยมได้  แสดงว่าเป็นคนที่เขียนแล้วจูงใจคนได้  แจนอยากเป็นนักเขียน  ฉะนั้นมันคือการฝึกไปในตัว ^^  แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เขียนแล้วมีสาระที่สุดเท่าที่เคยเปิดบ้านนี้มา  ฮะฮะฮะฮะฮ่า  ไอ้แจนก็มีสาระ(เลว)นะเฟ้ย 

พูดถึงเรื่องลดน้ำหนักกันบ้าง  ไม่ได้วิ่งเล้ยยยยยยยยยยยยยยย  คุณแม่ไม่สบายเพราะอากาศเปลี่ยนแปลงบ่อย  เลยไม่มีคนปลุกให้ไปวิ่งด้วยกัน  ตอนเย็นฝนก็กระหน่ำตก  ไม่บ้าบิ่นพอจะวิ่งตากฝน  ไอ้แจนยังไม่อึดเยี่ยงรถถังเช่นนั้น =O='' ถึงหุ่นจะใกล้เคียง

เอาล่ะ...จบกันแค่นี้สำหรับ Entry นี้....มันมีไว้เพื่อระบายความรู้สึกจริงๆ

ไว้เจอกัน entry หน้า .......รักนะจุ๊บๆ

ปล. ขอให้คุณแม่หายป่วยไวๆ  ของให้คุณพี่สาวหายเจ็บเร็วๆ  รู้รึเปล่าว่าแจนอ่อนไหวกับสิ่งรอบตัวมากนะเคอะ  คนอื่นเจ็บแจนเจ็บตาม  คนอื่นเศร้าแจนเศร้าตาม  =[]='' พระเจ้า!! งั้นก็หาความสงบสุขในชีวิตไม่ได้นะดิ

ปล2. คิดถึงบรรดาอปป้ามาก  เริ่มผันตัวจากการเป็นนักร้องไปเป็นดาราตลกเสียแล้ว =w='' พี่ฉัน....อาการหนักทุกคน  ตั้งแตฉาก Sexy ของคู่ Kiss ที่ลูบไล้กลางเวที  ไปจนถึงมุข 1 2 3!! สาดมุขกันกระจายรอบฮอล  ถามจริง...ไม่มีเรื่องอะไรจะคุยแล้วรึท่าน   ทำเอาป้าหัวเราะน้ำหมากกระจาย  

ปล3. อยากได้เฮทโฟนดีๆซักตัว  แต่แพงโหดเหลือเกิน  ฟังหูซาวเบ้าท์ต๊อกต๋อยไปก่อนแล้วกัน

ปล4. ปลายปี้นี้เหล่าแคสเจอกัน...กิ้วๆ....เดี๋ยวปั๊ดเก็บเงินไปตามผู้ชายดีก่า...คิดถึงมากๆ

ปล5. ถามหน่อยดิ๊....เรียนภาษาอังกฤษยังไงให้ได้ดีวะ  มันยากจริงๆ =[]=''

ปล6. รักครอบครัว  รักดงบัง  รักความฝันของตัวเอง