Jealouz Jaejin Home

๒๗๐๕๒๕๕๑

หลังจากที่ลอยเคว้งอยู่นานสองนาน   พยายามเนียนทำเป็นเด็กมัทยมสุดชีวิต (ยังอยากเอ๊าะ)  ในที่สุดไอ้แจจินก็มีที่เรียนกับเขาเสียที  โห่........ฮิ้ววววววววววววววว!!  เรียนที่มหาวิทยาลัยกรุงเทพ ได้เรียนนิเทศสมใจอยาก  พร้อมกับรับรู้ถึงค่าเรียนแพงบรรลัย =[]='' ม๊ามี๊แอบช็อคไปพรรคใหญ่ (ไม่ใช่แค่มี๊...แต่เป็นทั้งบ้าน)

แจนรีดน้ำหนักลงได้เล็กน้อยสมใจม๊ามี๊ก่อนวันงานปฐมนิเทศน์เมื่อวันพุทธที่ผ่านมา   เสื้อผ้าก็เลยไม่ปริเท่าที่ควร  แบบพอดีตัวแป๊ะๆ จนกางแขนบิดขี้เกียจไม่ได้  เพราะกระดุมช่วงเม็ดที่สองนับจากบนจะปริทันที  แจนยังไม่อยากสร้างวีรกรรมดีดกระดุมใส่หน้ารุ่นพี่ตั้งแต่วันแรก  =[]=''   การแก้ปัญหามีอยู่วิธีเดียว  คือลดน้ำหนักให้น้อยลงกว่านี้  = ='' ชีวิตไอ้แจจิน....หนีไม่พ้นการเรื่องนี้จริงๆ

กว่าแจนจะรู้ว่างานปฐมนิเทศน์ชื่อว่า "เป็ดไก่ออกไข่เป็นนก" ก็เกือบจบงาน  เสร่อเอ๋ออยู่นานสองนาน   วันนั้นอารมณ์แปรปรวนมาก  ทั้งรู้สึกแย่ทั้งประทับใจ  รุ่นพีทำงานได้ดี...สมแล้วกับที่เรียนนิเทศน์  เมื่อแต่ละสาขามารวมตัวกัน  สามารถเปิดคอนเสริตขนาดย่อมได้เลยทีเดียว   แต่แย่ที่สุดคือสภาพอากาศที่ร้อนชนิดเผาขน  แค่เดินผ่านระหว่างต้นไม้สองต้นที่ไม่มีเงา.....หัวแทบหยิก   กลับบ้านเนี่ยวตัวเกรียมดำมะเมี่ยมกลับ โฮกกกก (โอดครวญ) กว่าจะขุนให้ขาวแบบนี้หมดคลีมไปเป็นโหลๆ  ต้องไปขุนให้ขาวใหม่อีกแล้ว = =''

หญ้าที่มอกรุงโครตแข็ง!!  นั่งลงทีก็แทงเนื้อที  =[]='' โอ้ยยยยยยย  ร้องไปก็ไม่มีใครสน  เซงชีวิตในเวลานั้นมาก  เพราะจำนวนรุ่นเยอะมหาศาล  พี่บอกให้นั่งเบียดแล้วเบียดอีก  จนจะขึ้นไปนั่งหัวคนข้างๆอยู่แล้ว  พี่บอกให้สีให้เบียดแนบชิดเพื่อความอบอุ่น  แต่คนข้างๆแจนเป็นผู้ชายตัวเท่าเขื่อนจะให้ไปแนบชิดก็คงไม่ไหว 

ตอนนั่งกินข้าวก็สุดๆ  ในขณะที่เรานั่งรุ่นพี่ยืนอยู่ข้างๆ....โครตของโครตข้างๆ  รองเท้ารุ่นพี่จะเหยียบกระโปรงอยู่แล้ว  โอ้ว.........ดูแลแบบใกล้ชิด  = =''  เอาเป็นว่าสุดๆแต่ละคน

จนเวลานี้ยังไม่มีเพื่อนเป็นตัวเป็นตน  แจนโครตหนักใจ  มันโดดเดี่ยวอ้างว้างเหลือเกิน  มองไปทางไหนก็ไม่มีคนรู้จัก  ส่วนคนรู้จักดันถูกแยกไปอยู่อีกโซน  หากันไม่เจอ  เว้งว้างมากเลยตอนนั้น  "ทำไมหน้าตาเหมือนกันหมดเลยฟ๊ะ!!" แยกไม่ออกว่าใครเป็นใคร  กรรมของแจน.....= =''....อย่างนี้มันจะได้เพื่อนไหมเนี่ย

กลับบ้านแบกทั้งความประทับใจ ความหนักใจ  ก่อนที่จะเลิกงาน  รุ่นพี่ก็ได้ว๊าก....   แจนไม่เคยสะเทือนเท่าไรเพราะสิ่งที่พี่ว๊ากใส่เข้าใจดีและตระหนักถึงอยู่แล้ว  แต่มีประโยคหนึ่งที่พี่ว๊ากใส่แล้วจำได้ขึ้นใจ 

"คุณไม่ใช่เด็กมัทยมแล้ว  คุณต้องรับผิดชอบชีวิตตัวเองได้แล้ว"

นั่นซิเนอะ....เราไม่ใช่เด็กๆกันแล้ว......

 ได้ใส่เครื่องแบบของตัวเองเป็นครั้งแรก  เขม่วพุงเต็มที่

ป้ายชื่อ.....^^ มีคนทักว่า "แจจิน แจจินวง F.T. นะหรอ

เลยตอบกลับไปว่า "เปล่า....เราชอบดงบัง" กร๊ากกก กวนเขาอีกแหนะ

เขาเลยตอบกลับมาว่า "เราชอบซุปเปอร์จูเนีย" และแล้วก็เจอคนประเภทเดียวกัน

 ปล1. ชักเริ่มมองเห็นความฝันของตัวเอง  อย่างแรกที่ต้องทำคือ "ต้องเก่ง" เก่งในทุกๆด้าน 

ปล2. คิดถึงเพื่อนๆ  คิดถึงทุกๆคน  เหงามากเลย โฮกกกกกกกกกก

ปล3. เรียน อังคาร  พฤหัส  ศุกร์  เสาร์  เลิกสี่โมงครึ่งทุกวันเลย  =[]='' อดไปงานยามาฮ่าทุกวันเลยอะ 

ปล4. เตรียมไปตามหนุ่มวันอาทิตย์!!  แล้วเจอกันนะทุกท่าน

ปล5. คิดถึงพี่ชาย  โฮกกกกกกกกกกกกกกกก